Dzikie wino ...dzikie pnącze...w dzikim winie świat się plącze....

Przyszła do mnie rankiem

pięknie wystrojona

dumna pani jesień

wyciąga ramiona

to że taka piękna

niczego nie zmieni

koniec lata niesie

urok tej jesieni

Dag

Zachód..

spoza czerni wypływa czyste złoto

jest pięknie ciepło  i radośnie

i tylko myśl

że za chwilę skończy się lato

zacienia ten rajski widok

autor Daglezja

Owiał mnie smętek......

 słowa zastygają w powietrzu

zanim zdążę je pomyśleć

za późno na wspólną kawę

za późno na szukanie winnych

zostaje tylko czysta kartka

 i cisza która mówi wszystko

Złudzenie....

 łudzę się

że gdzieś tam  są knieje

 w których zwierz nie drży 

przed człowiekiem 

łudzę się 

że są gdzieś rzeki 

w których ryby pływają spokojnie

nie czekając na śmierć 

 przez zatrucie

łudzę się 

że istnieją gdzieś ludzie

dla których przyroda to  dom

a w ich piersi biją serca

 łudzę się......

Dag.

dana moja dana

=============

ból ze śmiechem urządzili

ucztę w wielkim kotle

zaprosili dym z komina

i babę na miotle

zaprosili sine mgielne 

opary znad miedzy

cztery licha dwie niedole

i dwie siwe biedy

zaprosili cztery łzawe

wyblakłe zmartwienia

po dwie troski wysuszone

co wylazły z cienia

tak się wszyscy rozbawili 

do białego rana

zapomnieli obowiązków

danaż moja dana

Daglezja

Nadąsany księżyc -:))

 echo z cieniem taniec wiodą 

przytula się ogień z wodą 

tacy raźni tacy bliscy 

zjesiennieli dzisiaj wszyscy 

chmurka z ptakiem się kołysze

noc do walca prosi ciszę

promyk słońca zaplątany 

z nawałnicą poszedł w tany

tylko księżyc nadąsany

zasłonił się obłokami

zgasił światło wdział piżamę

niech się gwiazdy bawią same

Dag.

Jesiennie....

 Leopold Staff

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny

I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,

Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...

Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną

I światła szarego blask sączy się senny...

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...

[....]

Przez ogród mój szatan szedł smutny śmiertelnie

I zmienił go w straszną, okropną pustelnię...

Z ponurym, na piersi zwieszonym szedł czołem

I kwiaty kwitnące przysypał popiołem,

Trawniki zarzucił bryłami kamienia

I posiał szał trwogi i śmierć przerażenia...

Aż, strwożon swym dziełem, brzemieniem ołowiu

Położył się na tym kamiennym pustkowiu,

By w piersi łkające przytłumić rozpacze,

I smutków potwornych płomienne łzy płacze...[...]

Fot. własne.

Już nic się nie zmieni

================

jak trudno zatrzymać wodę

kiedy rzeką ucieka

tak trudno pośród ludzi

odnaleźć człowieka

musnęło mnie szczęście

choć tak krótko trwało

miałam serce i duszę

mnie wciąż było mało

ciągle było mało

nie umiałam cenić

odleciało szczęście

już nie czas to zmienić

Daglezja

😢😢😢😢😢

 ŚPIJ PIESKU ŚPIJ...TAK SMUTNO BEZ CIEBIE ...

Śpij piesku, śpij…

śpij i słodko śnij.

Może tam za mostem

są też psy radosne.

Nie ma bólu, 

nie ma złości

za to pełno jest miłości.

Kiedy nasze ścieżki

spotkają się w niebie,

 ja rozpoznam ciebie

i będziemy hasać

po lasach po polach,

tuląc  wierne serce,

taka nasza dola.

A.P. Fot.wł.

To już trzeci miesiąc odkąd  Go nie ma .....a ja ciagle wsłuchuję się w szum wiatru...

może zaszczeka :-((((

Strumyk.......

      -//-

szemrze cicho strumyk o rzeczce zza lasu chciałby do niej płynąć ma tak mało czasu od deszczu do deszczu sucha pora lata stumyk do szemrania szepty ciche wplata i szepcze i szumi i tęsknie zawodzi do rzeczki daleko a deszcz nie przychodzi och gdyby życzenia moje się spełniały toby dla strumyczka rzeczkę zatrzymały

Czekanie

 czuję zieleń trawy 

o świcie

słyszę wibracje ptasich skrzydeł

 w locie

widzę myśli dalekie jak biegną 

trajektorią marzeń

czekam kiedy poczuję śpiew

 serca

                            Wisterie w różnych odcieniach

                             w tym roku ominął je mróz. 

                            Fotki robione wieczorem, telefonem  [u córki ]  :-)

Dag.

Wiosna mniej radosna..........

 rozwiośniło się nam rozwiośniło

tylko chmury jakieś nieswoje

tylko słońce jakby bledsze

w lesie słyszę niepokoje

ptaki się rozświergotały 

trzmiele w fiołkach nosy moczą

tylko kwiaty jakieś bledsze

tylko gwiazdy smutne nocą

Z ogródka

Święta w Kołobrzegu

Też z mojego ogródka

Daglezja

Chwile i ich ulotność.....

 Chwile

=======

są chwile

które grzechem byłoby

nie nawlec 

na nitkę wspomnień

bez tych chwil

jakże ubogie stałoby

się nasze życie

szarawe samo w sobie

nie zostawiaj chwil

na niepamięć

układaj z precyzją

w kuferku pamięci

Ulotność

------------

bywają chwile 

długie jak wieki 

bywają krótke

na drgnienie powieki 

są chwile w pamięci

przeżyte przed laty

wpisane kolorem

jak kamień lub kwiaty

 

wpisane uśmiechem

radością lub  płaczem 

każda z nich w duszy

wpisana inaczej 

Listopad....

 listopad

liść opadł

mgły siwe nad polami

na niebie

sznur gęsi

obrazy maluje skrzydłami

na trawie

szron biały

w  malarza się bawi

zimy nie może 

bez bieli  zostawić

Daglezja

Wiersz sprzed  dwu miesięcy...grudzień i styczęń  umknęły we mgle. Mgła może być ciepła i dobroczynna 😀

Bezimienna :-)

czemu mnie z wężem

i jabłkiem postrzegasz

a nie z kwiatem wiśni 

lub innego ziela

jestem bezimienna

jak jaskółka w locie

albo kruczy cień

mojego przyjaciela

Daglezja

Jeszcze zieleń cieszy serce 💝

💖Więź między człowiekiem, a jego zwierzakiem może być tak silna jak ta między rodzicami a dziećmi. Niesamowite prawda? A jednak nauka to potwierdza. Ostatnie badania wykazały, że kiedy tracimy zwierzaka, ból może być tak intensywny albo nawet większy niż przy utracie krewnego.

Dlaczego tak się dzieje? Spędzając czas ze swoimi zwierzętami, nasze ciało wydziela oksytocynę, ten sam hormon, który aktywuje się gdy przytulamy bliską osobę. Ta chemiczna więź jest tak potężna, że przekracza bariery języka i gatunku.