Wiosna mniej radosna..........

 rozwiośniło się nam rozwiośniło

tylko chmury jakieś nieswoje

tylko słońce jakby bledsze

w lesie słyszę niepokoje

ptaki się rozświergotały 

trzmiele w fiołkach nosy moczą

tylko kwiaty jakieś bledsze

tylko gwiazdy smutne nocą

Z ogródka

Święta w Kołobrzegu

Też z mojego ogródka

Daglezja

Chwile i ich ulotność.....

 Chwile

=======

są chwile

które grzechem byłoby

nie nawlec 

na nitkę wspomnień

bez tych chwil

jakże ubogie stałoby

się nasze życie

szarawe samo w sobie

nie zostawiaj chwil

na niepamięć

układaj z precyzją

w kuferku pamięci

Ulotność

------------

bywają chwile 

długie jak wieki 

bywają krótke

na drgnienie powieki 

są chwile w pamięci

przeżyte przed laty

wpisane kolorem

jak kamień lub kwiaty

 

wpisane uśmiechem

radością lub  płaczem 

każda z nich w duszy

wpisana inaczej 

Listopad....

 listopad

liść opadł

mgły siwe nad polami

na niebie

sznur gęsi

obrazy maluje skrzydłami

na trawie

szron biały

w  malarza się bawi

zimy nie może 

bez bieli  zostawić

Daglezja

Wiersz sprzed  dwu miesięcy...grudzień i styczęń  umknęły we mgle. Mgła może być ciepła i dobroczynna 😀

Bezimienna :-)

czemu mnie z wężem

i jabłkiem postrzegasz

a nie z kwiatem wiśni 

lub innego ziela

jestem bezimienna

jak jaskółka w locie

albo kruczy cień

mojego przyjaciela

Daglezja

Jeszcze zieleń cieszy serce 💝

💖Więź między człowiekiem, a jego zwierzakiem może być tak silna jak ta między rodzicami a dziećmi. Niesamowite prawda? A jednak nauka to potwierdza. Ostatnie badania wykazały, że kiedy tracimy zwierzaka, ból może być tak intensywny albo nawet większy niż przy utracie krewnego.

Dlaczego tak się dzieje? Spędzając czas ze swoimi zwierzętami, nasze ciało wydziela oksytocynę, ten sam hormon, który aktywuje się gdy przytulamy bliską osobę. Ta chemiczna więź jest tak potężna, że przekracza bariery języka i gatunku.

Nakłamałam...

 nakłamałam sobie 

lasy pełne cienia

kryształowe  wody

kwiaty i wzruszenia

nakłamałam twoje oczy

ciepłe dłonie

pocałunki 

pod kopułą nieba

rankiem senna

przebudzona otrzeźwiała

znowu kłamię 

i nic się nie zmienia

Daglezja

Czy to jesień ?

Nie. 

To wrzesień 

skrada się na palcach.

Wśród zieleni  i czerwieni

barwami się mieni.

Rozsiewa fiolety, 

złocie, brązy.

Ma wielkie zmartwienie,

czy przed zimą zdąży.

Zdążysz wrzosowaty

malować liliowo, 

już październik czeka,

by barwić brązowo.

Dalej stoi z liśćmi 

czerwono- złotymi

kochany listopad,

on nisko przy ziemi.

Podkłada ramiona listkom, 

kiedy fruną,

by żaden na głowę

wprost z drzewa nie runął.

Takie listki płaczą 

 tak na szaro -buro. 

Pieści je listopad 

rozpłakaną chmurą.

A.P. Fot. własne.

Daglezja

Kwiatowo i leśnie....

 -//-

jeszcze mi tak leśnie

tak lekko i jasno

zaraz zajdzie słońce

śpiewne ptaki zasną

deszczem naznaczone 

pola mgła otuli

śpijcie kwietne łąki

luli luli luli

Taka mała, taka drobna,

do niczego nie podobna.

Nos jak haczyk, okulary,

coś marudzi babsztyl stary.

Ha, ha, ha, to jestem ja 😂😂😂